7e etappe: Los Arcos - Logroño
Nog even over gisteren: in los Arcos naar de apotheek geweest, zalf gekocht (Neroven) en in de albergue mijn knie goed ingesmeerd na het douchen en 's avonds nog een keer.
Vanochtend om 5 uur werd ik weer wakker en na het ochtendritueel mijn knie weer ingesmeerd. Na een tip van Clary heb ik tape om mijn been geplakt net onder mijn knie.
6.15 uur de straat weer op en in het dorp gezocht naar een bar waar ik kon ontbijten, maar alles was nog dicht. Dan maar zonder koffie en ontbijt op pad gegaan tot Torres del Rio 7,6 km verderop. Mijn knie was in het begin nog gevoelig maar leek gaandeweg minder pijnlijk te worden. Dit was een lichtpuntje, want de ochtend was koud en ondanks de wolken (hele donkere) en iets heiiger, bleef wel droog. Gisteren had het vanaf 13.00 uur geregend tot ergens in de nacht, dus viel er niet echt veel te zien, laat staan op de foto te zetten.
Na de verlate ontbijt ging ik weer verder en twijfelde of ik de windstopper aan moest trekken of dat ik het fris zou blijven houden.
Ik had een thermohemd met daarover een shirt met korte mouwen en had besloten om het laatste te doen, anders kon het zweten worden tijdens de klimmetjes. Het pad bestond zo goed als alleen uit klei met hier en daar wat verhards, dus het was een pad vol blubber. Mijn schoenen leken wel klompen en na het verwijderen van de overtollige klei, zagen mijn schoenen er ook niet meer uit. Buiten dat ik er ook wel plezier in had met al dat geglis en geglij, waarbij ik ook bijna op mijn platte ging en mede door mijn stokken mijn evenwicht kon houden, ging de tijd ook wel snel maar was ook wel zwaar.
Na 10,9 km ben ik in Viana aangekomen, tot mijn verbazing was daar de kerk wel open en was ook heel mooi van binnen: grote kerk met allerlei rijkbewerkte afbeeldingen, altaren en hemels.
Waarmee ik nog meer blij verrast was, was dat ze daar ook een kaarsenbak hadden met waxine lichtjes maar toch kaarsjes. Eindelijk een kerk waar ik toch wel behoefte aan had en er ook ruim gebruik van heb gemaakt.
Alle andere kerken onderweg, althans die ik had bezocht waren gesloten, hadden geen kaarsen of durfden geen kaarsen aan te steken i.v.m. de houten vloer, banken en altaar. En er was zelfs een die had het leek wel een speelautomaat, waar je een muntje inwerpt en er een lichtje gaat branden. Vraag me niet waarom, maar was er wel aardig door teleurgesteld, want ik ging er eigenlijk vanuit dat zeker de kerken langs de camino er toch ook voor ons waren.
Al met al maakte dit veel goed.
Even een kop koffie en een broodje met kalfvlees genomen. Had ik ook even nodig en hup op pad. Tenslotte had ik nog 13,4 km te gaan.
Waarschijnlijk kwam het door het rusten, maar mijn knie was weer pijnlijk geworden maar er zat voor mij niets anders op dan door te lopen.
In Logroño aangekomen de albergue opgezocht, gedoucht en de was gedaan, daarna mijn knie met zalf ingesmeerd en een apotheek opgezocht waar ik een brace kocht en meteen omdeed. Ik voelde meteen het verschil, ik voelde steun en verlichting van de pijn. :-)
Ook de stad doorgelopen, wat foto´s geschoten, grote bier genomen en toen wachten tot het tijd was voor het avondeten. Dit was lekker, genoeg, met een fles wijn en een liter water erbij, en dat maar voor 9€, waar zie je dat nog?
Dan maar weer naar de albergue en slapen, morgen zien we verder.
6e etappe: Estella - Los Arcos
Allereerst iedereen bedankt voor de berichten: ik vind dat heel leuk. Ga zo door!
6.00 uur: ik raak er inmiddels aan gewend; werd ik wakker en weer dezelfde ochtendgymnastiek. Dan ontbijten, want de albergue kostte 7 € incl. ontbijt. Dit ontbijt stelt op zich niet veel voor: dekoffie was niet echt heet en het ontbijt bevatte koekjes, Nederlandse boter, toastjes en 3 soorten jam.
Dus 1 glas koffie, 4 toastjes met boter en jam genomen en rugzak aan: 14 kg totaal incl. water, maar het valt tot nu toe mee, die bult op je rug. Alleen door het niet precies weten hoe je dat ding op je rug moet binden, heb je aan het eind van de dag (niet altijd overigens) wat spierpijn in nek en rug.
En dan maar weer destraat op. Goddank ziet mijn moeder dat niet meer, want 'koters de hele dag op straat kan alleen boefjes kweken'. Maar goed, op straat aangekomen, zag het eruit als een sombere dag. En ik had een pestbui veroorzaakt door dat mijn knie nog steeds pijn doet. Ik had gedacht: ach, na een paar dagen is het over (vloek).
Overigens, het was wel een mooie, grote, kinderrijke plaats (geen televisie zeker), waar ik gisteren in de middag genoten heb, maar ik was blij met De Dijk. Tenslotte is dat mijn muziek en daarmee liep ik de stad uit, hoe toepasselijk.
Het zou vandaag een nog makkelijker etappe worden, vrij vlak en maar 21,7 km, dus rustig aan begonnen. Het pad liep ca. 0,5 km langs de snelweg, daarna ging het over op wat andere paden, maar ik had een pestbui en lette dan ook niet op de omgeving.
Het enige waar ik me op dat moment mee bezighield was de muziek en gaat dit kl.te knie het volhouden.
Ik moet doorlopen en blijven doorlopen. Op een gegeven moment wordje ingehaald en loop je ook langs medepelgrims die even groeten en soms met je oplopen en tegen je aanpraten. Dan maar de walkman uitgezet, want door het praten word je ook afgeleid. Maar ik wil niet al te lang met iemand oplopen. Ik wil van het begin af alleen (tenslotte is dat wat ik mezelf opleg: alleen lopen en kijken of je jezelf tegenkomt) en neem al gauw afscheid van mijn gezelschap. Dat was een naar mijn mening perfect Engels-sprekendeDuitser. Ik verrast, maar wel op een positieve manier,daar die man accentloos Engels sprak.
Ik weer mijn walkman opgezet en doorlopen, moest doorlopen. Of het zo moest zijn, ca. 2 uur later haalt een meisje me in. Ze bleek een Italiaansedie ik gisteren 2 keer tijdens het lopen tegengekomen was en alleen maar begroet had. Maar ze bleef bij me lopen, dus walkman weer af en praatje gemaakt. Tijdens het lopen echter bleek ze niet makkelijk af te schudden en eigenlijk was ik er achteraf blij om.
Je liep al pratend een eind weg en ik vergat daardoor ook een beetje mijn knie, waardoor ik waarschijnlijk ook van de omgeving begon te genieten. Voor die tijd keek ik hoofdzakelijk naar het pad voor mij.
Nadat zij al lopend een paar foto´s had genomen, begon ik ook om me heen te kijken en was blij verrast met wat ik zag: tarwevelden met een schakering aan diverse groengele kleuren gevolgd door mooi onderhouden druivenvelden. In de verte wolken met daaronder een multikleurig (even voor Marjan: de was is gelukkig geen toverbal geworden) landschap. Dit werd dan ook een Fuji-moment. Onderweg nog een aantal mooie plaatjes gezien.
Opeens kwamen we een busje tegen met provisorisch een tent met ligkussens/matras en een luifel erboven. Daar besloten we om een kop koffie te nuttigen en wat te luieren. De eigenaar bleek een Aussie te zijn die besloten had om zo zijn brood te verdienen.
Koffie besteld, bleek het koffie toebroek te zijn (gemalen koffie in een glas en kokend water erover, klaar). De koffie had het Italiaanse meisje snel op (Genara heet ze en was 18 jaar) en zij ging gelijk door. Ik bleef nog even liggen. Tenslotte bleek dit achteraf nog ca. 2 km voor Los Arcos te zijn en had ik onafgebroken 19 km aan één stuk gelopen.
Naar de albergue, douchen, eten (smaakte prima trouwens) en voorbereiden op de komendevoetbalwedstrijd.
Al met al begon mijn dagmet een pestbui en eindigde weer opgewekt. Nog wel met een pijnlijke knie, maar wel opgewekt.
Morgen naar Logroño, tot morgen!
P.S.: Ik was vanmorgen net het dorp uit, toen ik na 1,5 - 2 km in Irache bij de fontein kwam waaruit water en wijn getapt konden worden, best wel apart. Heb een volle fles water getapt en eerst een halve fles wijn, later toch maar een hele. Heb er 1 glas van gedronken (best goeie wijn) en de rest weggegeven, zodat de anderen het ook konden proeven.
5de etappe: Puente la Reina - Estella
Ik was van plan om ca 7.00 uur op te staan, ware het niet dat ik om 4.00 uur wakker werd van een medebewoner. Even snel plassen en gauw weer m´n nest in, waarna ik de slaap probeerde op te pakken. Maar in een zaal met 12 kamergenoten is er altijd wel één die er plezier in schept om op een buitengewone manier zijn snurkkunsten te vertonen.
Dus ik kon niet anders dan luisteren, anders was die man zijn aubade voor niets geweest. Er zat niets anders op dan 4.45 uur op te staan en rustig de spulletjes bij elkaar pakken, mezelf een wasbeurt te geven enmet een muesliin mijn mond. Jammer, want ik had me er eigenlijk op verheugd een ontbijtje te pakken bij de plaatselijke bakker even verderop, maar had er het geduld niet voor te wachten tot deze openging.
Ik ging aan het eind van Puente la Reina de brug over en het pad maar volgen.
Verrassing weer die vogels die aan het zingen sloegen als ik voorbij liep. Overigens, de man die snurkte kon het wel harder, ietwat minder mooi. Maaaar hij had wel zijn best gedaan....
Over de etappe zelf valt verder niet veel te vertellen, het zou een vrij lichte etappe zijn van 22 km en vrij vlak.
4e etappe: Pamplona - Puente la Reina
Al lopend in de stad kwam er opeens een Koreaan achter me aanrennen vragend of ik een pelgrim was, want ik liep verkeerd. (Het zal me weer eens niet gebeuren...) Wat een prachtmensen die pelgrims.
Pamplona is een mooie stad maar zoals veel mooie oude steden zit ook hier veel in de steigers en wegen zijn opengebroken.
Net buiten de stad waren er een hoop auto´s en vrachtverkeer, die op de randweg reden, wat een aardig geluid gaf. Het weer was bewolkt, winderig, fris en het leek erop dat het ging regenen, maar bleef droog, windstopper aan dus.
Even voorbij de drukke randweg begon het pad te stijgen. Na ca. 30 minuten begon het zweet me uit te breken, dus jas uit en in m´n T-shirt verder. Het bleef warm door de inspanning.
Het pad ging op een gegeven moment ook onder een haag van bomen en struiken door en ik werd weer begeleid door mooi uit volle borst zingende vogels. Als ik de ene boom voorbij was, ging het in de volgende verder, prachtig om zo te mogen wandelen. En weer volgde ik de paardenhoeven in de modder. Goed dat zij mij de weg wijst.
Wat verderop werd de omgeving groener en voor zover ik kon kijken overal tarwevelden. Sommige stukken werden al geel en andere bleven groen met daar tussendoor mooie rooie klaprozen. Onderweg ook een hoop andere mooie bloemen gezien: blauw, paars, lila, geel noem een kleur en die zat er waarschijnlijk ook tussen (zo dat is er ook uit, ja).
Het stijgen ging gestaag verder met links op de berg een leger van windmolens zover je kon zien. Dit is dus wat je noemt effectief gebruik maken van de natuurelementen, want het waait hier altijd.
10.00 uur: eindelijk aan de top bij Alto del Perdon (de hoogte van de vergiffenis). Helaas heb ik niets op mijn geweten(dat ik weet althans), anders had de voldoening misschien nog groter geweest. Mooie beelden tussen dat leger vanwindmolens. Daar koffie gedronken en 2 stuks cake opgepeuzeld, daarna een pakje jus d'orange gedronken. Koffie kreeg ik overigens gratis, want ter plekke aangekomen, stond daar een meneer met een auto koffie, broodjes, sapjes enz. te verkopen. Hij had even een rekensomgeintjegemaakt bij een andere klant en ik maakte dezelfde grapbij hem. Enfin de man raakte in de war en gaf mij dus te veel wisselgeld terug. Ik zag dat en vertelde het hem (eerlijk hè?). Man blij en ik dus gratis koffie, omdat hij dat wel waardeerde.
10.30 uur ging ik weer verder. Nu was het continu dalen, in het begin steil omlaag. Best wel link, want het pad was bedekt met keien en kiezels dus moest ik continu mijn stokken gebruiken om mijn evenwicht te bewaren. Wat verderop werd het minder steil, maar de omstandigheden bleven hetzelfde, dus ik moest geconcentreerd blijven lopen. Achter mij ging een fietser nog onderuit en kwam in de stekels terecht (au!).
3de etappe: Zubiri - Pamplona
6.00 uur opgestaan. Ik voelde me goed, het was droog en de zon leek door te willen breken.
Tandjes gepoetst, even snel koffie en een stukje brood met chorizo naar binnen gewerkt en gaan.
Mijn spieren, knie en lichaam voelden nu beter, dit beloofde een mooie dag te worden.
Vogeltjes floten dat het een lieve lust was. Hé, dit was voor het eerst dat het me echt opviel, prachtig.
Na ca. 5 km gestopt voor een kop koffie en tarta de Santiago. Hier kwam ik weer 2 Catalanen tegen waar ik gisteren mee had gegeten. Na de koffie weer op pad. Zonnetje scheen achter de wolken en stond op doorbreken, temperatuur is prima.
Nu werd ik begeleid door aan de linkerkant een snelstromend riviertje en aan de andere kant hoog op de heuvels een aantal mooie paarden die daar losliepen. Nadat ik een brug overstak, werd ik nu begeleid door rechts de rivier en in de bomen en struiken door een symfonie, wisselend de ene keer krekels, de andere keer vogels die zich uitsloofden alsof ze wilden zeggen: hier kan jij niet tegenop, begeleid door snelstromend water op de achtergrond. Toen moest ik even opkijken en Onze Lieve Heer bedanken voor al dat moois (werd er bijna emotioneel van, poeh zeg). :-)
Hierna volgde een pad omhoog, ca. 1 meter breed en ietwat glibberig (schoenen zagen er even niet uit) en rechts vrij steil langs de rivier. Deed me aan los Picos de Europa denken. Kreeg even kriebels, maar wat een pracht! Onderweg diverse bomen gezien: kastanje, dennen en diverse andere die ik gewoon even niet ken, dus.
Inmiddels in een gehuchtje - Irotz - aangekomen en 2 glazen jus d'orange gedronken bij een tentje bij een huis tegenover een gesloten kerk, begeleid door een soort polkamuziek. Het geheel paste bij elkaar.
Net weer op weg glibberen en glijden door een met bomen en struiken omgeven blubberpad ging het dan weer omhoog dan weer omlaag, omgeving blijft wel mooi.
In Roncesvalles had ik een Zwitsers meisje ontmoet die de Camino te paard deed en die paardenhoeven kom ik nu regelmatig tegen tot in Villaval. Hier kwam ik weer het groepje Italianen tegen die op een terrasje zaten. Besloten om ook maar op het terrasje een biertje en een tapa te nuttigen tijdens het rusten. (Tenslotte zit ik nu wel in Spanje, ja!)
Hiervandaan was het niet ver meer naar Pamplona, een mooie oude ommuurde stad die je in de verte al zag. Een mooi gezicht als je de stad aan het naderen bent. Je loopt de stad binnen over een brug en via een buiten- en binnenpoort.
De kathedraal in het oude stadsdeel zat helaas in de steigers en was gesloten, doorgelopen naar de albergue Santa Maria y Jesus, ligt er naast. Een oud monumentaal gebouw waarvan de buitenmuren gerenoveerd zijn, van binnen ziet het er ook mooi en schoon uit.
Ga nu even de nodige was doen, alles bij elkaar gepropt, ik hoop niet dat het een toverbal wordt.
Dit was een mooie dag en morgen verder naar Puente la Reina.
2e etappe: Roncesvalles - Zubiri
Onderweg even gestopt voor een koffie en een broodje. Na ca. 4 km gingen we weer wat stijgen ik voelde m´n benen, heup en pijnlijke knie gelijk weer.
Hup en verder. Misschien had ik beter niet kunnen stoppen want ik voelde mijn heup, benen en knie gelijk weer. Niet zeuren en vort met de geit, zoals Wilma zegt. Na een paar minuten werden de gewrichten weer soepeler, maar die klimmetjes waren slopend. Verder heb ik weinig van de omgeving gezien i.v.m. de mij inmiddels bekende blubberpaden afgewisseld met koeienpoep en losse stenen, sommige stukken waren wel mooi verhard waardoor jet niet continu op je tellen moest passen. Na een lastige tocht in de regen ben ik inmiddels in Zubiri aangekomen en de eerste de beste albergue geboekt. Bleek een privé herberg te zijn. Kost 10€, maar wel een prima tent.
Blij dat ik aangekomen was en hoop morgen op een betere dag.Nog even over gisteren: tijdens het wandelen heerlijk genoten van de mooie bergen en vergezichten. Het was prachtig om tussen en over die bergen te lopen; dat was genieten.
1e etappe: St Jean naar Roncesvalles
11-06-2010
6.30 opgestaan, ontbeten en dan maar op weg met het zonnetje
Op een gegeven moment begonnen de benen en lichaam zeer te doen.
Plotseling zonder enige aanwijzing verscheen Roncesvalles uit het niets
Naar St Jean Pied de Port
10-06-2010
Om 8.30 uur opgestaan, nog even gauw afscheid genomen van een aantal famielieleden en om 9.45 op naar Schiphol. In Biarritz Leon ontmoet en samen de Express Bourcot naat St Jean Pied de Port genomen. In de herberg (prima tent)