14de etappe: Hontanas - Fromista
's Avonds had ik mijn wekker op de telefoon ingesteld, want ik wou 7.00 uur beginnen met lopen. Achteraf was de wekker zetten niet nodig geweest, want ik werd 5.40 wakker. Ik weet niet of dat het kwam door het dagelijkse ritme of door een goed werkende haan die zich stond uit te sloven.
Na het gebruikelijke gedoe, 7.00 uur op pad gegaan, want de etappe van vandaag is 34,6 km. Temperatuur was wederom goed en het pad ging gelijk naar middle-of-nowhere en daar hou ik wel van.
Best wel leuke omgeving, enigzins vlak maar toch. In Castrojeriz even een stuk tortilla gegeten met een groot glas koffie. Inmiddels is het 9.30 uur geworden dus maar op de benen.
Rustig aan vond ik eigenlijk maar niks. Dan maar de gang erin tot ik op het punt kwam waar ik een vrij steile helling moest nemen (helaas kan ik geen foto's laten zien, want mijn schijfjes zijn kaduuk en ben al mijn foto's kwijt).
Onderweg hadden een aantal wandelaars verteld dat dit een pittige klim was en ik zag hem al vanaf ver. Ik werd helemaal blij, nog blijer, ja nog blijer
Met grote snelle stappen ondersteund door mijn stokken ging ik een hoop wandelaars voorbij (die zullen wel gedacht hebben...!). Ik begon een rode kop te krijgen (althans zo voelde het) en te zweten, maar was een heerlijk gevoel (nee ik wordt niet gek), maar voordat ik kon gaan voelen dat ik iets gedaan had, stond ik alweer boven.
Bosjes wandelaars zaten boven bij te komen van de klim, maar buiten het zweten en mijn waarschijnlijke rode kop voelde ik geen vermoeidheid of iets dergelijks, dus doorstappen en de gang er in houden. Na ca. 10 minuten vlakte werd het weer dalen, net zo steil als omhoog. Het ging zo lekker dat ik dacht: deze pak ik met nog grotere stappen, maar dat was een vergissing. Mijn knie begon halverwege te haperen.
Dus nu maar even gas terug en bij een religieus monumentje onder aan de helling gestopt om te lezen wat er op stond geschreven, om daarna (voor mijn doen dan) in hoog tempo ( tja ik had gewoon de kriebels ja) door te gaan. Op de vlakke stukken voel ik mijn knie bijna niet, dus kan ik doorgaan.
In Puente Fitero 9,1 km verderop een blikje koude aquarius gedronken om gelijk weer door te stappen.
Het was na het klimmetje verder vrij vlak met af en toe een heuveltje en voor zover als ik kon zien, jawel graanvelden. Na Itero de Vega waar ik inmiddels tig wandelaars had ingehaald - tja soms heb je zo'n dag -, kwamen weer wat heuveltjes waarbij ik een drang had om de heuvel op te rennen (zot). Maar ik had zoveel energie dat ik die kwijt moest, althans zo voelde dat. Ik een stukje de heuvel opgerend (zal wel een raar gezicht zijn geweest: ik een heuvel oprennend met een rugzak op mijn bult), en ik heb niets gebruikt voor het geval jullie dat gaan denken. Maar ik ben na ca. 20 meter gestopt met rennen, want mijn flesjes water dreigden uit mijn tas te schudden en mijn heuptas met camera en waterfles stootte iedere keer tegen mijn edele delen aan. En daar moet ik toch behoedzaam mee omgaan, tenslotte ben ik 53 ja.
Verder heb ik niet meer gestopt tot in Fromista. Het leek even daarvoor te gaan regenen maar bleef verder droog. Het was een mooie etappe met een heerlijk gevoel en hopelijk blijf ik dit nog lang zo houden bij de komende etappes.
Onderweg nog wat nieuwe mensen ontmoet, Italiaanse, Engelse, Canadese en een Australische.
Na afloop een biertje gedronken. Had ik wel verdiend, vond ik.
Tot morgen
13de etappe: Burgos - Hontanas
Jawel, weer om 5.00 uur wakker, plassen en weer naar bed, maar niet meer kunnen slapen.
6.00 uur opgestaan, ochtendgymnastiek en een kopje chocomelk gedronken. Afscheid genomen van mijn Amerikaanse en Koreaanse vrienden genomen en op stap voor een etappe van 29,4 km.
Na 7 km bij de eerste bar gestopt voor een ontbijtje, koffie en een broodje omelet met chorizo, heerlijk!
Onderweg deden mijn andere vrienden - de flierefluiters - hun uiterste best om me net uit Burgos vanuit de bomen te begeleiden.
Jullie raden het al (het woord eentonig): dit beloofde weer een fantastische dag te worden.
Temperatuur was goed, net zo goed als de voorgaande dagen, met overal groen om me heen, links en rechts van het pad tarwevelden. Het terrein was vrij vlak met hier en daar een glooiing en niet echt fotogeniek.
2 Dorpen verderop wat water gekocht en getapt en in een bar een glas ijskoude citroen aquarius gedronken en 10 min. pauze genomen. Inmiddels stond de zon al zo goed als recht boven mij te schijnen, waarbij de temperatuur al aardig opliep en geen wolk aan de hemel.
Met nog 13,6 km te gaan werd het even aardig zweten, ik had nog ca. 3/4 liter water bij me dus moest dit voldoende zijn, want ik dacht ergens gelezen te hebben dat er ergens nog een dorpje tussen lag. Dus niet, het was een refugio.
Besloten om deze links te laten liggen en door te gaan.
Het werd voor mijn gevoel nog warmer en ik zweette aardig, maar zelfs daarvan genoot ik me te barsten (soms vraag ik me af of dat ik het wel snap...).
Enfin, ik deed onderweg even rustiger met het water, maar probeerde ondertussen het tempo erin te houden met wat meer glooiingen onderweg.
Toen ik in Hontanas aankwam stonden daar tot mijn grote verbazing de 2 Amerikaansen te wachten, ze hadden voor een gedeelte de bus genomen maar ik zag mijn Koreaanse vriend niet.
Deze bleek nog steeds in Burgos te zitten, want hij was zijn bankpas kwijtgeraakt, je zou zeggen dat hij wat voorzichtiger was geworden, nadat ik al eerder zijn pasje van de vloer had geraapt op een terrasje, maar soms moet je het op de wat hardere manier leren.
In de Albergues gevraagd of de voetbalwedstrijd nog uitgezonden werd, maar om 9.00 uur zou de TV uitgezet worden en de zaal dicht gaan. Dus maar een kamer met TV genomen in een hostal. Die bleek geen Canal+ te hebben, maar kanaal 4 was de sportzender voor het WK.
In de Spaanse krant stond dat Nederland uitgezonden zou worden, blijkt dat Japan uitgezonden werd. Lelijke woorden,
Al met al weer een mooie dag, waarbij je toch weer veel bekende gezichten ziet van de voorgaande weken, Duitsers, Spanjaarden en Fransen.
Tot morgen
Rustdag in Burgos
Vandaag maar een rustdag ingelast en een beetje banjeren door de stad.
Om 8.00 uur moeten we de albergue uit, ergens koffie drinken en naar het park.
Wat rondgehangen en 's middags 12.00 uur inchecken in de volgende andere splinternieuwe albergue, super de luxe.
Samen met de Koreaan Kyeuong Jeon en de 2 Amerikaanse vriendinnen Carry en Sarah gepicknickt in het gras langs de rivier.
Even een overpeinzing:
Ik heb iedereen verteld dat ik een pelgrimstocht ging lopen. Allereerst dacht ik een mooie vakantie, gecombineerd met een bedevaart.
Naarmate de tijd verstreek en de datum naderbij kwam en iedere keer dat ik me meer verdiepte in de tocht, de achtergronden en de verhalen achter Santiago de Compostela, des te meer veranderde mijn visie op de tocht. Nu ben ik inmiddels bijna 2 weken aan het lopen, je ziet dingen om je heen en je ziet hoe anderen ermee omgaan en hoe sommigen zich gedragen.
Je merkt dat je andere verwachtingen had omtrent de kerken langs de camino, dan stel je jezelf de vraag: wanneer voel, ben of kun je jezelf pelgrim noemen?
Ben je een Pelgrim als je de route hebt afgelegd alleen of met meerderen?
Ben je een Pelgrim als je het volbrengt en sober leeft?
Ben je een Pelgrim als je de route loopt en kan mediteren?
Ben je een Pelgrim als je de route loopt en je anderen helpt?
Ben je een Pelgrim als je de route loopt en er volop van geniet?
Ben je een Pelgrim als je de route aflegt en je jezelf beperkingen oplegt?
Of ben je een Pelgrim als je al het hierboven genoemd doet?
Wanneer mag ik mezelf een pelgrim noemen?
Ik ben er voor mezelf zeker nog niet uit of til ik hier te zwaar aan, in ieder geval zwaarder dat toen ik er aan begon.
12de etappe: Atapuerca - Burgos
Na het overnachten in een omgebouwde aparte, en in de oude stijl gelaten stal met 14 slaapplaatsen waarvan er 7 bezet waren, waar de draagbalken en dakbedekking nog te zien bleven, koffie drinken en op pad.
De start was weer mooi, gelijk weer omhoog tussen de bomen door, waarvan de linkerzijde van het pad afgezet was met prikkeldraad. Daarachter lag militair terrein.
De ondergrond van het pad was erg rotsachtig en liep daardoor ook moeilijk, maar de bomen en de natuur maakte dat helemaal goed. Daarna werden de paden helaas onverharde wegen die later overgingen in alleen maar eentonig asfalt, die door diverse dorpen liepen, ca. 20 km lang waarvan ca. 7 km door industrieterrein tot in Burgos.
Burgos is een mooie stad met van buiten een mooie kathedraal (niet naar binnen geweest want daarvoor moest betaald worden, pelgrims half geld), mooi park nabij het oude centrum waar een rivier langs loopt: Rio Arlanzon.
In het park waren over de gehele lengte mooi geknipte bomen en aan twee zijden stonden bankjes geplaatst waar je heerlijk van de zon, mensen en natuurgeluiden kan genieten en zoals in iedere grote stad veel levensgrote mooie beelden. Helaas voor mij ben ik een beetje verzadigd en kon ik iets minder van de historische beelden in het park genieten.
Mijn intrek genomen in een in het centrum gelegen kleine met 18 slaapplaatsen uitgeruste albergue boven een kapelletje.
Nu maar even verder door de stad banjeren.
Tot morgen.
11de etappe: Belorado - Atapuerca
En weer om 5.00 uur wakker. Dit wordt een gewoonte, het vroeg opstaan, even plassen en maar weer het bed in.
Ik kon de slaap niet meer vatten, dan maar om 6.00 uur opgestaan. De hemel zag er onbewolkt uit dus moest het wel een mooie dag worden.
Wat ik eigenlijk vergeten was, is dat als de nacht onbewolkt is, dan is het ook koud geweest.
Na het ontbijt in de albergue, rugzak op m´n bult met mijn korte sportbroek en shirt met korte mouwen op pad, maar het was kkkkoud.
Mijn vingertoppen deden er zeer van. Maar na ongeveer 1,5 uur lopen werd het behaaglijk, zon in de rug en doorlopen. Vandaag begon het goed, op de kou na dan.
Het pad liep dan wel langs de autobaan, maar de vogeltjes zongen weer prachtig. Gelukkig was er niet zo veel verkeer. Mijn humeur was goed en ik vergat al snel de kou.
In Tosantos 4.8 km een echte kop koffie genomen, want in de herberg smaakte deze voor geen meter, het leek wel of ze deze door een pantykous hadden getrokken.
Na 5 minuten rust weer op pad. Het zonnetje scheen me op de rug, de vogels floten allerlei melodietjes. Eentje poseerde ook even voor mij, maar ik was net te laat met de camera, en ik had er zin in, dus wat ken er dan verkeerd gaan? Niets dus.
In Villafranca Montes de Oca 7.1 km even een broodje gekocht voor onderweg en gelijk maar weer door, ik voelde me fit, dus gaan.
Vanaf dat moment ging het pad opeens klimmen en het bos in. Het pad liep van 950 m tot 1200 m door alleen maar bosgebied waar ik maar verwend werd door al die natuurgeluiden en ook de krekels lieten hun violen spelen (prachtig), een pracht om in te wandelen.
Het klimmen ging een tijdje door en vrij steil omhoog. Tot mijn verbazing werd ik wel wat klammer van het zweten, maar het kostte mij totaal geen moeite (zal ik zo snel al zo goed ingelopen zijn?).
Naast het pad groeiden varens, kreupelhout, kerstbomen en eiken; het rook er heerlijk.
Ergens onderweg stond een picknickplaats waar ik een hoop kabaal van jewelste vandaan hoorde komen. Daar zat een oudere meneer met een transistor radiootje te genieten van al die herrie die dat ding produceerde. Man wat een herrie!
Toen ik in de buurt kwam, ging dat apparaat zachter en na het groeten vroeg die man of ik een lekke band had, volgens mij zag je op dat moment allemaal vraagtekens in mijn ogen dus die man legde uit dat hij de brace om mijn knie bedoelde, waarna ik uitlegde hoe dat gekomen was.
Toen ik door wou lopen, zei hij nog: met lopen geneest een knie niet en ik legde hem uit dat als je niet loopt, kom je ook niet in Santiago aan, dus gestopt met hup verder.
Het pad werd breder en het leek mij dat ze een weg gingen aanleggen, even verderop stond een man met een boomzaagmachine en een kar. Ik vroeg hem of ze daar een weg aan het aanleggen waren, maar de man was niet zo spraakzaam en zei alleen maar: nee. Dus vroeg ik de man of ze het pad zo breed hadden gemaakt voor de hordes pelgrims (ik liep in mijn eentje, grapje dus), toen zag ik zijn mondhoek iets trekken.
Dan maar weer verder lopen en het bleef even mooi allemaal en met de geur van vers gekapt hout in de neus was daar opeens San Juan de Ortega met een prachtige simpele maar mooie kerk waar ik een paar kaarsjes heb kunnen aansteken.
Koffie gedronken in de kroeg naast de kerk en weer verder tot Atapuerca waar het laatste stukje pad langs de weg liep.
Onderweg nog een aantal menhirs bezichtigd die daar door de dorpelingen geplaatst waren, zoals zij dachten dat het ooit ook zo uitgevoerd was.
Ter afsluiting wat gegeten en natuurlijk genoten van de Spaanse overwinning op Honduras.
10de etappe: Santo Domingo de la Calzada - Belorado
Nog even over gisteren: na de overwinning op Japan (mooi hè) biertje gedronken in wat barretjes en s'avonds dacht ik naar de mis in de kathedraal te gaan. Maar doordat ik wat aan het rondbanjeren was, kwam ik aan de zijkant van de kathedraal een open deur tegen, dus ik naar binnen (brutale jongen die ik ben) liep ik tegen grote dikke tralies aan.
Toch was ik nieuwsgierig en gluurde ik de kerk in. Wat ik kon zien, was op zich mooi: vlak voor mij zag ik weer zo'n speelautomaat met lichtjes, maar wat mij helemaal verraste was dat ik links langs de zijmuur een hokje zag met een kip en een haan. Ja, levende kippen ja, en hier hangt dus ook een verhaal aan vast.
Volgens de legende was er ooit eens heel lang geleden een pelgrim, die in Santo Domingo de la Calzada een amoureuze verhouding kreeg met een dorpsschone. Na heel veel verliefdheid en veel liefde had de pelgrim besloten om verder weer pelgrimpje te spelen en dan ook door te lopen naar Santiago de Compostela. De totaal verliefde vrouw vond dat maar niets en wou hem kost wat kost bij zich houden.
Zij besloot om een aantal kerksierraden en andere kostbaarheden in de pelgrim zijn plunje-/knapzak te verstoppen en gaf hem daarna aan bij de plaatselijke kerkwachter (of zoiets) en de man werd aangehouden. Na het doorzoeken van 's mans spulletjes werd de schavuit dan ook veroordeeld en in het gevang gezet.
Echter de man bleef volhouden dat hij onschuldig was. Toen zei de inquisiteur zoiets als: jij bent zo schuldig als wat, behalve als die 2 gebraden kippen gaan kakelen en/of kraaien.
En nu komt het (spannend hè?): volgens de legende begonnen de kippetjes te kakelen en te kraaien, wat die goedzak van een pelgrim vrijpleitte. Dit wordt beschouwd als een wonder, jaaa.Vanaf toen zijn een kip en een haan in de kerk te vinden (hé, leuk verhaal of niet?). :-)
Maar ja, wat mij in ieder geval deed besluiten om niet naar de mis te gaan, was dat je overdag entreegeld moest betalen om de kathedraal en de kippen te zien. En wat mij het meeste tegen de borst stuitte, was dat de zogenaamde kerkbezoekers onder begeleiding van een gids daar begonnen te kakelen en te kraaien, waardoor het voor mij minder een kerk en meer een commercieel circus leek.
In ieder geval heb ik vannacht heerlijk geslapen en werd om 6.15 wakker. De albergue was vrij nieuw, de douches, toiletten en bedden waren prima (nu heb ik alleen op het bed geslapen). Tot nu toe nog geen andere met de luxe en mogelijkheden tegen gekomen. Perfect gewoon en de gage was vrijblijvend een donatie. Dus maar diep in de buidel tasten en 5 € in de pot gestopt. Waar kom je dat nog tegen? (In Spanje dus.)
Na het opstaan de gebruikelijke gymnastiekoefening met de tandenborstel enz. en daarna ontbijten. Deze keer had ik voor mijn eigen ontbijt gezorgd, mede doordat het zondag was en zo was ik onderweg verzekerd van een tussenhapje.
Deze etappe was weer vrij licht en ging nog meer dan de vorige langs de auto-/snelweg. De druivenvelden kom je nu zo goed als niet meer tegen, deze hebben plaats gemaakt voor bijna zo ver je kunt zien graanvelden.
Niet echt opwindend om over te schrijven, ook niet veel mooie dingen te zien onderweg.
Ik wil ook iedereen die reacties geeft op mijn verhalen hartelijk bedanken, ik lees ze allemaal en met veel plezier. Ik hoop dat jullie begrijpen dat ik geen antwoord geef maar geniet er wel van, blijf ze dus a.u.b. schrijven.
Welterusten voor straks en tot morgen.
9de etappe: Najera - Santo Domingo de Calzada
Vannacht heb ik slecht geslapen, want de stapelbedden hadden dunne matrassen waardoor je na verloop van tijd alles gaat voelen.
Om 3.00 uur heb ik van een leeg bed het matras eraf getrokken en bovenop mijn matras gelegd. Dat lag gelijk een stuk lekkerder maar toch nog een tijdje wakker gelegen. Je gaat alles horen, snurken, ritsen, mensen die naar het toilet gaan enz. Toch ben ik in slaap gedommeld en om 6.15 uur werd ik weer wakker van alle drukte, want iedereen wil op pad.
Dan maar opstaan en dan maar tanden poetsen, wassen en naar de bar voor het nodige ontbijt, ditmaal was het hoe anders een koffie en een croissant.
Terloops nog even de ooievaars op de foto gezet en weer op weg.
De weg voor een gedeelte weer langs de snelweg met daar omheen hoofdzakelijk weer druivenvelden, afgewisseld met graanvelden en soms aardappelvelden. Vogels lieten zich niet echt horen, mede doordat er niet veel bomen en of struiken langs het pad stonden.
Wel hoorde ik een voor mij nieuw geluid langs de camino, het was namelijk een kudde kikkers of padden bij sommige waterpoelen in het land en verderop kregen de graanvelden de overhand. Dit was overigens weer een makkelijke etappe, vrij vlak dus ook niet echt spannend.
Maar ik had jullie ook nog niet op de hoogte gehouden van het wel en wee van mijn voeten. De oorzaak ligt hem eigenlijk dat er ook niet veel te vertellen valt over mijn voeten, ja ze hebben ieder 5 tenen en zo. Mijn schoenen lopen lekker, heb ook geen last van zere voeten of blaren.
Met 2 tussenstops in Santo Domingo de la Calzada aangekomen waarna ik me ging voorbereiden op de wedstrijd Oranje - Japan. Dus ik hou het maar even kort, anders wordt het wat krap in de tijd. Foto's volgen nog.
Tot morgen.
8e etappe: Logroño - Najera
Vanmorgen om 6.00 uur opgestaan. Na het wassen knie ingesmeerd, brace om en een bar opgezocht waar ik kon ontbijten: jus d'orange, koffie en een broodje jamon serrano met kaas, heerlijk en dan maar weer op pad.
Gisteren had ik nog contact met Clary die haar zorgen uitsprak en eigenlijk was het ook wel verstandig geweest om een rustdag te nemen, maar ik heb toch een beetje de drang om door te lopen, dus zal ik voorlopig ook niet meer zeuren over mijn zere knie.
Het pad loopt in het begin door een goed onderhouden park met verharde paden, om op te starten is dat prima. Verder loopt het vrij dicht langs de snel/autoweg met een redelijk aanwezig verkeer dat dan ook een aardig geluid produceert. Dan hoor ik toch liever het geluid van mijn walkman.
Toen ik vanaf een heuvel met om mij heen allemaal Rioja druivenvelden Logroño zag liggen met daarvoor een meer, nog even snel een kiekje genomen.
Vrij snel voor mijn gevoel had ik al 12,8 van de 30,7 km afgelegd en was ik bij Navarrete aangekomen. Dit gaat best snel, al zeg ik het zelf. Even pauze, hier zaten een hoop Duitsers, Fransen en een aantal anderen in groepjes bij elkaar, Aangezien ik daar geen zin in heb, ergens aan de overkant van de weg gaan zitten, kopje koffie genomen, even zitten rusten en weer door. Man, heb ik er een lol in en het prima zo met muziek op, een hoofdzakelijk schijnende zon die af en toe ook even rust achter de wolken!
Ik kan het tot nu toe alleen maar een heerlijke dag noemen. De tocht gaat verder veelal langs de snelweg met aan de andere kant druivenvelden. Even verderop wat heuvels en in de verte de bergen.
Het is inmiddels 13.00 uur en ben in Ventosa aangekomen; weer tijd voor een kopje koffie en een broodje omelet met chorizo.
Nog een stuk van 10 km naar Nerja, tja die gaan we ook maar pakken (Clary ik kan het niet helpen), het loopt heerlijk met het zonnetje erbij. Nu is het vandaag ook een lichte etappe en vrij vlak.
Het laatste gedeelte ca. 7 km ging het pad van de snelweg af, daar deed ik mijn walkman af. Hier waren niet zo veel vogels en krekels te horen. Het was maar goed dat ik het piepen en kraken van mijn rugzak hoorde, vergezeld van mijn voetstappen, anders had ik gedacht dat ik doof aan het worden was, zo verschrikkelijk stil was het soms, een aparte gewaarwording.
15,30 aangekomen op de eindbestemming, na het douchen even het dorp in daar hoorde ik een hoop geklepper vanaf de kerktoren neerdalen. Helaas had ik mijn fotocamera niet bij me, toen ik omhoogkeek zag ik wat nesten ooievaars en een van de ooievaars stond zich daar een partij uit te sloven, tijdens het klepperen gooide hij zijn kop en nek achterover, leuk om mee te maken.
Ik dacht nog als ik dat ook zou doen, zal ik dan ook indruk maken? Naah, kan het beter niet doen. Buiten dat ik niet goed kan klepperen, heb je grote kans dat ik daarna mijn nek nooit meer kan bewegen. Bij het beter bekijken van de kerktoren blijken er 4 nesten in te zitten. Dit moet een dorp zijn met heel veel geluk.
Tot morgen!